26 กรกฎาคม 2551
จริง ๆ มันก็วัน ๆ นึงแหละ ไม่ได้มีความหมายอะไร แค่ว่า ต้องตื่นมาคุยงานตอนเที่ยงคืนทั้งที่ตั้งใจจะหลับเร็วแท้ ๆ พอคุยงานเสร็จ ก็ดันนอนไม่หลับ นั่งตรวจเมล์ เช็คงานไปเรื่อย
และก็ต้องมานั่งจนถึงตอนนี้ ตี 5.28
ผมมานั่งคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา หลายครั้งที่ก่อนทำงาน ตั้งใจวางแผนอย่างดี แต่พอทำเข้าจริง ๆ ก็มักเจอปัญหาที่ไม่คาดฝัีน และที่ทำได้ืคือแก้ปํญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ทำไปทำมา ก็มาอยู่ตรงนี้ได้ โดยที่พอมองย้อนไป ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มาได้ยังไง
จริง ๆ แล้ว ชีวิตคนมันมีทางแยกตลอด ในทุกการตัดสินใจ ในทุกการกระทำ จะมีจุดที่ทำให้คุณเลี้ยวไปมาเสมอ คุณตอบไม่ได้หรอกว่า สิ่งที่คุณคิดหรือจะทำ มันจะทำให้คุณเจริญขึ้น หรือว่าแย่ลง หรือดักดานเหมือนเดิม นอกจากคุณได้ลองทำไปแล้ว และได้เรียนรู้กับมัน วิธีที่คนอื่นตัดสินใจแล้วรุ่ง อาจทำให้คุณล่มจมแบบคาดไม่ถึงได้่เช่นกัน นัยนึงคือ ผมพยายามบอกว่า อย่าไปกลัวที่จะคิด พูด ทำอะไรออกไป ความกลัวจะทำให้คุณเจอในสิ่งที่คุณกลัวจริง ๆ
จากปี 2005 ถึงปี 2008 เวลาแค่ 2 ปีกว่า แต่ทุกอย่างในชีวิตเปลี่ยนไป..ในด้านบวก แต่แน่นอนว่า ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรี ทุกการได้ย่อมสูญเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป
และหลายอย่างเมื่อเสียไปก็ไม่อาจเอาคืนมาได้ แม้แต่เสี้ยว
เพลง “ทะเลใจ” ดังอยู่ในหัวผม และมันทำให้ผมนึกได้ว่า
ในวันที่สุขคุณไม่ควรลืมความทุกข์ที่เคยพานพบ
ในยามที่คุณอบอุ่น ใครที่เหน็บหนาวอยู่ด้านนอก
ในยามที่คุณอิ่ม ใครที่หิวอยู่ตรงนั้น
ในยามที่คุณอยู่ในที่สว่าง ใครบางคนต้องซุกตัวในความมืด
ในยามที่คุณได้ใจและสติกลับคืนมา ยังมีคนที่หลงทางอยู่ในทะเลใจอีกมากนัก
